Stefan Hertmans beheerst de literaire genres als geen ander: zijn poëzie, romans en essays mogen steevast rekenen op applaus, en niet alleen bij de converted – zijn brede schare linkse intellectuele vrienden. Uit alle ideologische hoeken krijgen zijn woorden bijval. Daar zijn de intellectuele eerlijkheid, het genuanceerde spreken en de bereidheid om met andersdenkenden in gesprek te gaan niet vreemd aan. In Verschuivingen fileert Hertmans haarfijn de drie grote crisissen van deze tijd: klimaatverandering, de neoliberale wereldorde en migratie. ‘De tijdgenoot weet niets’, citeert hij in zijn aanvangszin de Duits-joodse auteur Victor Klemperer. Toch pent Hertmans daarna 200 bladzijden vol. “Schrijven is niet zeggen wat je weet, maar hardop nadenken. De vragende wijs is voor mij de basis van het essay”, legt hij die schijnbare contradictie uit.