Een telefoontje van het Vaticaan: of hij naar het Heilig Land zou willen afreizen. Misschien kwam er wel een boek van. De gerenommeerde Franse filosoof en schrijver Eric-Emmanuel Schmitt aarzelde: “Wat heb ik eraan de grot van Bethlehem, de heuvels van Nazareth, de woestijn van Juda en de kruisweg tot aan Golgotha af te lopen?” Maar hij vertrok, en bij thuiskomst was hij niet meer dezelfde. Er kwam een boek van.

De Reis naar Jeruzalem, zoals de Nederlandse vertaling klinkt, is een meeslepende ‘coming to faith’ waarin Eric-Emmanuel Schmitt de lezer in zijn zo vaak bejubelde vertelstijl op sleeptouw neemt: van aarzelingen, scepsis, spot en weerstand tot een beklijvende religieuze ervaring op de plek die hij er het minst waarschijnlijk voor achtte. Zijn religieus-onverschillige ouders, zijn filosofische studie en voorkeur voor de Franse verlichtingsdenkers, zijn afkeer voor formalisme en naïviteit: het kon allemaal niet baten. In Jeruzalem, waar diep geloof en hardvochtige strijd aan de straatstenen kleven, werd Schmitt christen.